ไซ่ง่อน....
คิดว่าชื่อนี้ ฟังดูไพเราะกว่า "โฮจิมิน" เป็นไหนๆ เพราะให้ความรู้สึกเฉพาะ และเป็นกันเอง มากกว่า..........
จากการที่ได้สัมผัสบรรยากาศภายนอก ในช่วงเวลาไม่ถึงสัปดาห์ โดยไม่ได้อ่านหนังสือ หรือศึกษาวัฒนาธรรม ความเป็นอยู่ก่อนเดินทางแม้แต่น้อย....เอาเพียงแต่ใจ และความรู้สึกของตนเองเป็นหลัก...........ทำให้รู้สึกว่า ไซ่ง่อน เป็นเมืองที่ โตเร็วเกินไป บนพื้นฐานของความไม่สอดรับหลายๆอย่าง เช่น วัฒนธรรม เศรษฐกิจ......ทำให้รู้สึกถึงความฟุ้งเฟ้อ ความเร่งรีบ ความปรุงแต่งและความรู้สึกหลายๆอย่างในด้านลบ (ที่ไม่ค่อยดีนัก) ..........การจราจร ที่คับคั่ง ไปด้วยมอเตอร์ไบค์.....คงไม่ต้องพูดถึง บอกได้แต่เพียงว่ามันมากมาย กว่าที่เคยได้ยินคนรู้จักเล่าให้ฟังมากเกินกว่าที่คาดไว้มากนัก.....
สำหรับตัวเอง....
คิดว่า ไซ่ง่อน ต้องมีอะไร ที่ดีกว่า.....การได้สัมผัสบรรยากาศที่แตกต่าง ....ภาพความทรงจำของสงครามที่ฝังอยู่ปนกับตึกเ่ก่าโบราณ สถาปัตยกรรมที่แปลกตา รสชาดอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ .....เพียงแค่นี้คงไม่ทำให้หลายๆคน ที่ได้มาทำงานอยู่ที่นี่ไม่นาน ถึงไม่อยากกลับ เป็นแน่..........
พอได้อยู่นานขึ้น วันที่ 2-3 ภายหลังจากการได้พบปะพูดคุย กับคนเวียตนาม.....ในร้านอาหารบ้าง ซื้อของตามทางเดินและตลาดบ้าง....... ทำให้เราสัมผัสได้ถึงวัฒนธรรม ของคนถิ่น และคนต่างถิ่น ใน ไซ่ง่อน ที่่แฝงด้วยความอ่อนช้อย เรียบง่าย เป็นกันเอง ผิดแผกไปจากบรรยากาศ บนท้องถนน ที่เร่งรีบ ไร้ระเบียบ ตึกรามที่ผุดขึ้น เก่า/ใหม่ปนกัน อย่างน่าประหลาดใจ.................
พอเข้าใจบ้างแล้วล่ะ......
อาจเป็นเพราะการได้ใช้ภาษา ที่แปลกหู, สำเนียงที่แปลกลิ้น ทำให้เราได้รู้สึกเหมือนเด็กหัดเดิน ที่ได้เริ่มเรียนรู้ในโลกใหม่......มองเห็นโลกภายนอกที่น่าค้นหา ............(การได้ออกจากความสับสนวุ่นวายในความเป็นอยู่ในโลกเดิม....ที่เร่งรีบไม่แพ้กัน)
...........สิ่งเหล่านี้นี่เองที่น่าทำให้ ไซง่อน มีเสน่ห์ ในตัวเอง อย่างน้อยก็ทำให้คนที่ไปเยี่ยมเยียน ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ยังความรู้สึกดีๆ ไว้ไม่รู้เลือน..........
......น่าจะเป็น คำตอบหนึ่ง ของคำถาม ที่ว่า........เมืองไทย มีอะไรดีนัก ที่ดึงดูดชาวต่างชาติให้อยากมาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยเป็นเวลานานๆ บ้างปักหลัก ปักฐาน อยู่ที่นี่..........เมืองไทย มีเสน่ห์ตรงไหนหรือ...........
Tạm biệt ...... Sài Gòn
ขอบคุณ(Nhờ).... สำหรับประสบการณ์ และความรู้สึกดีๆ ที่ได้รับกลับไป ........คงมีสักครั้งที่ได้กลับไปเยี่ยมเยียน.....
