เช้านี้ที่ลำปาง

ช่วงนี้ที่ลำปาง ในตอนเช้าๆ มีหมอกลงจัด ....ทั้งๆที่เป็นหน้าฝน...ก็คงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้หลายๆคนไม่สบายเอาช่วงนี้ .....ทั้งหนิงและต้นนำ้ก็เหมือนกัน........เราก็เลยต้องทำหน้าที่พ่อบ้านเตรียมอาหารให้เด็กๆ ในตอนเช้า ก่อนมาทำงาน โชคดีที่เมื่อวานเย็นแม่จากเชียงใหม่ มาอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ...ถ้าไม่งั้นคงแย่แน่ เพราะงานเอง ช่วงนี้ก็ขาดคงไม่ได้ เพราะมีหลายเรื่องรุมเร้า (นี่ขนาดยอมตัดไปหลายเรื่องแล้ว ....ส่วนที่ตัดไป ก็สำคัญๆ ทั้งนั้น แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี).......ดูอะไรๆ ในช่วงนี้ดูวุ่นๆ ไปหมด ทั้งเรื่องงาน และเรื่องที่บ้าน......อยากจะพักผ่อนนานๆ ก็ยังไม่มีเวลาเลย.....เราเองตอนนี้ก็รู้สึกจะเป็นไข้หน่อยๆแล้ว....แต่ช่วงนี้คงอ่อนแอไม่ได้ เพราะทุกคนดูเหมือนจะใช้สิทธิ์นี้ไปแล้ว...คงเป็นเวลาที่เราต้องทำหน้าที่เข้มแข็งให้ครอบครัวบ้าง????

...................................................................................................................
อยากให้เวลาที่แสนจะยุ่งยาก ลำบากใจ ผ่านพ้นไปเร็วๆ จัง....ชีวิตจะได้กลับมามีความสุขเหมือนเดิม.........

"เข้าหูทะลุออกปาก"

วันนี้ได้ฟังพี่ที่ SCG เล่าให้ฟังตอนท้ายของการประชุม เกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ มาสะดุดหูและได้ข้อคิดของคำๆ นี้ คำว่า "เข้าหูทะลุออกปาก" ....จากการที่มีนายคนหนึ่งสอบถามลูกน้องที่ได้ไปดูงานต่างประเทศ ถึงเรื่อง technical data ที่ได้รับจากการไปดูงาน และลูกน้องได้แจ้งข้อมูลที่ได้จาก supplier พูดให้ฟัง แก่นาย...... ซึ่งนายก็ได้ตำหนิ (คงไม่ใช่ต่อหน้า) ...ว่า..การที่นำข้อมูลมาแจ้งหรือมาบอกตามคำของ supplier พูด โดยไม่ได้คิด หรือย่อย data ที่เขาเล่ามาเป็น information ที่เรานำมาวิเคราะห์หรือปฏิบัติ ก็เหมือน การฟัง "เข้าหูทะลุออกปาก" .......ซึ่งที่ดี ควรจะ เข้าหู --> พักที่สมอง (คิด/วิเคราะห์) --> ออกปาก ถึงจะคุ้มค่าตั๋วเครื่องบิน?
.........................
ตอนแรกลอง search web .....ก็เจอ wording เหนือๆ ที่ว่า "กำอู้เข้าหู จะไปถูออกปาก จักยากใจ๋ปายลูน"
โดย ป้าลาวัณย์ เมื่อ ศุกร์ ต.ค. 31, 2003 8:04 am

ซึ่งเป็นคำสอนอกีด้านหนึ่งที่ให้ คิดก่อนพูด ด้วยคำเหนือที่ว่า " ฟังกำคนเล่า หมะว่าดี ว่าฮ้าย ฮื่อเอามาพิจารณาฮื่อดีก่อน จะไปฟั่งเจื้อ ฟั่งเล่าต่อ จะยากใจ๋ปายลูน ถ้ามันหมะใจ้เรื่องจริง"

ช่วงเวลาดีๆที่ ...... ระยอง

วันนี้ (13/9/10) มีโอกาสทานข้าวเย็นกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมากว่า 14-15 ปี ตั้งแต่จบ มช. ……หลังจากโทรติดต่อก็เฝ้ารอคอยว่าต้อง จะเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหนนะ…..พอประมาณทุ่มก็ได้เจอต้อง…ที่มารับที่โรงแรม (golden city ระยอง) พร้อมกับแฟนสาว….ต้องดูภูมิฐานมาก หุ่นเปลี่ยนแปลงไปเยอะจากที่ค่อนข้างผอมสูงกลับดูบึก…ดูดีขึ้นมากมาย……ตำพูดคุยที่เป็นมิตรทำให้รู้สึกดีมากๆ รวมถึงการต้อนรับอย่างเป็นกันเองของต้องและแฟน การสนทนาถึงเรื่องราวสนุกสนาน กิจกรรมกับเพื่อนๆ ในอดีต ทำรู้สึกดีเอามากๆ ดีจที่ได้พูดคุย ได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนๆ ที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน ทั้งลี่ ยอด และคนอื่นๆ ซึ่งแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปดำเนินชีวิต ในแต่ละมุมประเทศ……. ระหว่างอาหารเย็นมีโอกาสได้โทรหาลี่ ซึ่งก็ไม่เจอหน้ากันเลยตั้งแต่จบเหมือนกัน เห็นรูปจาก facebook ….คงมีสักครั้งหนึ่งที่คงจะได้รวมทีม มาเจอะเจอ มาพูดคุยถึงเรื่องราวที่ได้ไปใช้ชีวิต หรือรำลึกถึงความสัมพนธืในอดีตของพวกเรา กันสักสถานที่ หรือที่โต๊ะอาหารใดสักแห่ง ในสักมุมหนึ่งของประเทศไทย…..ขอบคุณต้องและแฟนสำหรับอาหารมื้อนี้ (ที่ไม่ยอมให้เราแชร์เลย) และขอบคุณเป็นอย่างยิ่งสำหรับความเป็นเพื่อนของทุกคนเสมอมา……..